Απώλεια κύησης

Μια εγκυμοσύνη συνήθως συνοδεύεται από όνειρα, χαρά και ανυπομονησία. Όταν όμως αυτή η πορεία ανατραπεί και εμπόδια βρεθούν στο διάβα της η απώλεια φέρνει μαζί της έναν βαθύ, σκληρό πόνο που συχνά μένει ανομολόγητος. Η απώλεια κύησης, είτε πρόκειται για αποβολή είτε για ενδομήτριο θάνατο, είτε συμβεί νωρίς είτε αργότερα στην εγκυμοσύνη, είναι μια εμπειρία που βιώνουν πολλές γυναίκες όμως σπάνια μιλούν γι’ αυτήν.

Ορισμός

Με τον όρο «απώλεια κύησης» αναφερόμαστε στη διακοπή της εγκυμοσύνης πριν από τη γέννηση. Πιο συγκεκριμένα μπορεί να έχουμε:

Aποβολή. Συμβαίνει συνήθως μέσα στο πρώτο τρίμηνο της κύησης και το ποσοστό της κυμαίνεται μεταξύ 10% – 20%, πολλές φορές πριν καν επιβεβαιωθεί η κύηση.

Όψιμη απώλεια. Συμβαίνει μετά τη 13^η εβδομάδα.

Ενδομήτριος θάνατος. Συμβαίνει σε προχωρημένο στάδιο της εγκυμοσύνης.

Βιοχημική κύηση. Συμβαίνει όταν οι εξετάσεις επιβεβαιώνουν την κύηση αλλά αυτή τελικά δεν εξελίσσεται.

Εξωμήτριος κύηση. Συμβαίνει όταν το έμβρυο εμφυτεύεται και μεγαλώνει έξω από την κοιλότητα της μήτρας όπου η κύηση δεν μπορεί να εξελιχθεί και μπορεί να φτάσει ακόμη να γίνει απειλητική για τη ζωή της γυναίκας.

Οι περισσότερες αποβολές οφείλονται σε χρωμοσωμικές ανωμαλίες του εμβρύου και όχι στην μητέρα.

Πότε ανησυχούμε;

Αν και στο σύνολό τους οι αποβολές αποτελούν μεμονωμένα και απρόβλεπτα συμβάντα, υπάρχουν εξαιρέσεις κατά τις οποίες θα πρέπει να ερευνήσουμε λίγο περισσότερο την κατάσταση. Αν, λοιπόν, μια γυναίκα έχει τρεις ή περισσότερες διαδοχικές αποβολές, τότε μιλάμε για καθ’ έξιν αποβολές. Σε αυτές τις περιπτώσεις, συστήνεται περαιτέρω ιατρικός έλεγχος, καθώς μπορεί να υπάρχουν παράγοντες ορμονικοί, κληρονομικοί ή άλλοι που όντως επηρεάζουν την εξέλιξη της κύησης.

Ορισμένα από τα πιο συχνά αίτια των καθ’ έξιν αποβολών αποτελούν:

• Θρομβοφιλία
• Ορμονικά προβλήματα (π.χ. ανεπαρκής προγεστερόνη, θυρεοειδής)
• Αυτοάνοσα νοσήματα (π.χ. σύνδρομο αντιφωσφολιπιδικών αντισωμάτων)
• Ανατομικές ανωμαλίες της μήτρας
• Χρωμοσωμικές ανωμαλίες στους γονείς (σε μικρό ποσοστό)

Η διερεύνηση γίνεται από γυναικολόγο με εξειδίκευση στην υπογονιμότητα ή την εμβρυομητρική ιατρική, και συνήθως περιλαμβάνει αιματολογικές εξετάσεις, υπερήχους και αν χρειαστεί γενετικό έλεγχο.

Τα καλά νέα είναι ότι πολλές γυναίκες με ιστορικό καθ’ έξιν αποβολών καταφέρνουν τελικά να αποκτήσουν παιδί, με την κατάλληλη υποστήριξη και φροντίδα από τους αρμόδιους επαγγελματίες υγείας.

Και μετά την απώλεια, τί;

H απώλεια κύησης θα μας απασχολήσει σωματικά για λίγες μέρες και ψυχολογικά για μια ολόκληρη ζωή. Μπορεί οι πληγές του σώματος να επουλωθούν γρήγορα και να είναι πάλι σύντομα σε θέση να φιλοξενήσει ένα νέο έμβρυο αλλά η καρδιά δε θα παραχωρήσει ποτέ αλλού αυτό τον χώρο που αναλογούσε σε αυτό το μωρό. Θα είναι πάντα άδειος, να σηματοδοτεί ότι αυτό το παιδί υπήρξε, ακόμη και αν δε γεννήθηκε ποτέ.

Μητέρες που έχουν βιώσει απώλεια κύησης κατακλύζονται από θυμό, θλίψη, ενοχές, ανασφάλεια και φόβο για το μέλλον, μοναξιά που δε μπορούν να μοιραστούν το βάρος της με κανένα. Αποτελεί τεράστιο ταμπού ακόμη στις μέρες μας η απώλεια κύησης ενώ η φράση «Δε πειράζει, νέοι είστε, θα κάνετε άλλο», δυστυχώς δεν έχει εκλείψει.

Δε ξεπερνιέται ποτέ πραγματικά μια τέτοια συνθήκη. Ακόμη και στο ευτυχές σενάριο που ακολουθήσει μια ολοκληρωμένη εγκυμοσύνη, αυτή συχνά συνοδεύεται από άγχος, στρες και φόβο μέχρι και την τελευταία στιγμή.

Το επόμενο βήμα

Για κάποιες γυναίκες είναι απαραίτητη μια περίοδος ανάπαυλας, ανάρρωσης και ανασύνταξης. Ένα «off» από τις προσπάθειες. Χρειάζονται χρόνο να επεξεργαστούν, να συμφιλιωθούν, να πενθήσουν και να μαζέψουν τα κομμάτια τους προσπαθώντας να πάνε παρακάτω.

Άλλες, νιώθουν ότι θέλουν να προσπαθήσουν αμέσως μετά, σα να θέλουν να ξορκίσουν το κακό συμβάν, λες και όσο πιο σύντομα ξανά μείνουν έγκυες, τόσο μικρότερο το αντίκτυπο της απώλειας στην ψυχή τους.

Δεν υπάρχει σωστό και λάθος εδώ. Εφόσον ο γιατρός σας έχει επιβεβαιώσει ότι σωματικά είναι ασφαλές να ξεκινήσετε ξανά τις προσπάθειες και νιώθετε ότι έχετε τα ψυχικά αποθέματα να το κάνετε, προχωρήστε!

Πενθήστε

Όποια απόφαση κι αν είναι η σωστή για εσάς, πενθήστε. Επιτρέψτε στον εαυτό σας να βιώσει κάθε συναίσθημα της σκληρής πραγματικότητας της απώλειας κύησης. Κλάψτε, θυμώστε, φωνάξτε, μιλήστε για αυτό. Είτε σε κοντινούς σας ανθρώπους με ανοιχτά αυτιά και μεγάλη αγκαλιά είτε, ακόμη καλύτερα, σε έναν ειδικό. Βάλ’ τε τον πόνο σε λέξεις και ελαφρύνετε τον εαυτό σας από τον σταυρό που κουβαλάει στις πλάτες του. Αν νιώθετε ότι θέλετε να κάνετε κάποιο τελετουργικό ή να διατηρήσετε κάποια σύνδεση με το έμβρυο που έφυγε, να το κάνετε με τον τρόπο που σας λέει η καρδιά σας, ώστε να κοιμάστε ήσυχη τα βράδια.

Θυμηθείτε, δεν είστε η απώλεια κύησής σας. Δε σας καθορίζει με κανένα τρόπο ούτε σημαίνει κάτι για την μαμά που θα γίνετε. Είναι όμως κομμάτι σας και ώς τέτοιο οφείλετε να την αντιμετωπίσετε. Σίγουρα δε θα την ξεχάσετε ποτέ όμως με κάποιον τρόπο καταφέρνουμε να χωρέσουμε αυτόν τον πόνο μέσα μας. Μη προσπαθήσετε να την απαρνηθείτε, να την κουκουλώσετε ή να την υποτιμήσετε. Μόνο δώστε της χώρο και χρόνο και μην πιέζετε τον εαυτό σας να κάνει το επόμενο βήμα.

Κάποια μωρά, αγάπες, ίσως τα γνωρίσουμε μόνο στα όνειρά μας, ίσως τα ζήσουμε μόνο για λίγες μέρες όμως η καρδιά μας τα κρατάει σφιχτά, με μια αλλιώτικη αγκαλιά, κι ας μην καταφέραμε ποτέ να τα κρατήσουμε στα χέρια μας. Είναι οι μικροί μας άγγελοι και θα μας συντροφεύουν για πάντα.

Σημαντική Σημείωση: Οι πληροφορίες αυτού του ιστότοπου προορίζονται μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν πρέπει να υποκαθιστούν τις ιατρικές συμβουλές του γιατρού, του παιδίατρου ή άλλου επαγγελματία υγείας.

Σας προτείνουμε να παρακολουθήσετε: