Με την Χρυσή είχαμε κάνει μαζί μια συνεδρία αποθηλασμού πέρυσι στα τέλη Αυγούστου γιατί έπρεπε να ξεκινήσω έκτακτα αγωγή για την κατάθλιψη…Είμαι η μαμά του Ιωάννη ενός αγοριού 21 μηνών και θα ήθελα να πω και την δική μου ιστορία για τους δύσκολους μήνες που πέρασα. Στόχος μου είναι να τα μοιραστώ όλα αυτά για να παρακινήσω και άλλες κοπέλες που έχουν βρεθεί σε παρόμοια φάση να μιλάνε, να ζητάνε βοήθεια και προπαντός να μην κλείνονται στον εαυτό τους.

Πώς ξεκίνησαν όλα

Όλα ξεκίνησαν πέρυσι το καλοκαίρι. Είχαμε γυρίσει από διακοπές τον Αύγουστο και θυμάμαι ότι ενώ όλα ήταν μια χαρά ξύπνησα ένα πρωί στα χαμένα και λέω στον άνδρα μου δεν είμαι καλά. Ένιωθα ότι δεν με γεμίζει τίποτα και ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτα καλά. Μετά από αυτό έμεινα ξάγρυπνη τρία βράδια. Κοιτούσα το ταβάνι και έλεγα ότι δεν ταΐζω τον μικρό (ο γιός μου ήταν δέκα μηνών τότε και τον θήλαζα αποκλειστικά από την αρχή). Και εκεί ξεκίνησε αυτό το δύσκολο ταξίδι…

Οι δικοί μου και ο σύζυγός μου τρόμαξαν. Απευθυνθήκαμε σε ψυχολόγο αλλά δεν μας βοήθησε. Μιλήσαμε τότε με την παιδίατρο για το ενδεχόμενο να αποθηλάσω. Εκείνη μας συμβούλεψε να επισκεφτούμε άμεσα ψυχίατρο για να ξεκινήσω αγωγή. Βρήκαμε έναν εξαιρετικό ψυχίατρο σε μία κοντινή μας πόλη και τον επισκεφτήκαμε. Μου συνταγογράφησε αγωγή αλλά έπρεπε να αποθηλάσω άμεσα για να μπορέσω να την ξεκινήσω. Η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη. Εγώ δεν ήμουν σε θέση να φροντίσω το μωρό. Επίσης το μωρό κοιμόταν από την ημέρα που γεννήθηκε μόνο στο στήθος. Εκεί ήταν που απευθυνθήκαμε στην Χρυσή και κάναμε την συνεδρία. Ο μικρός ευτυχώς ήταν αρκετά προσαρμοστικός. Ο άντρας μου και η πεθερά μου επωμίστηκαν όλο το βάρος του αποθηλασμού. Όλα έπρεπε να γίνουν γρήγορα και οι θηλασμοί να κοπούν σχεδόν μαχαίρι.

Όλο αυτό το διάστημα είχα πάντα κάποιον δίπλα μου. Δεν ήμουν σε θέση να φροντίσω ούτε τον εαυτό μου ούτε φυσικά το μωρό. Δεν ήμουν λειτουργική ούτε για τα βασικά και τα απαραίτητα της καθημερινότητας. Τον Οκτώβριο έκανα την πρώτη απόπειρα αυτοκτονίας. Ευτυχώς δεν έπαθα τίποτα σοβαρό. Τα Χριστούγεννα έκανα την δεύτερη απόπειρα αυτοκτονίας. Ευτυχώς πάλι δεν έπαθα τίποτα.

Η νοσηλεία στην κλινική

Τον Φεβρουάριο αποφασίσαμε να νοσηλευτώ σε κλινική. Εκεί δεν έλαβα καμία ουσιαστική βοήθεια, αφού οι μέθοδοι τους ήταν τελείως αναχρονιστικές. Νοσηλεύτηκα συνολικά δύο μήνες. Το μόνο που μου έδινε δύναμη ήταν η σκέψη του παιδιού μου. Μετά από καιρό και με πολλή ψυχοθεραπεία κατάλαβα την πραγματική αιτία που με οδήγησε στην κατάθλιψη και άρχισα να το αντιμετωπίζω. Πριν από τον Ιωάννη ήμουν έγκυος σε ένα άλλο μωρό. Στην βήτα επιπέδου είδαμε πως το μωρό είχε σχιστία άνω χείλους και γνάθου, πρόβλημα στην καρδιά και πιθανόν και κάποιο σύνδρομο. Με τον άντρα μου αποφασίσαμε να διακόψουμε την κύηση. Η επόμενη εγκυμοσύνη ήρθε πολύ γρήγορα και ενώ όλα πήγαν τέλεια κάτι με κρατούσε και δεν μπορούσα να χαρώ τον Ιωάννη.

Έκανα το λάθος και δεν μίλησα ποτέ και σε κανέναν για αυτό ώσπου ήρθε και με έπνιξε γιατί δεν συγχωρέσα ποτέ τον εαυτό μου για αυτό που κάναμε. Την πρώτη κρίση την έπαθα ακριβώς δύο χρόνια μετά την διακοπή της κύησης. Όλες αυτές οι τύψεις και οι σκέψεις δούλευαν μέσα μου όλο αυτό το διάστημα, καθώς στην πραγματικότητα εγώ δεν πένθησα ποτέ για το μωρό που έχασα. Εγώ στην πραγματικότητα δεν πένθησα ποτέ αυτό το μωρό που έχασα. Η εγκυμοσύνη στον Ιωάννη ήρθε πολύ γρήγορα και σκέπασε το πένθος για τον χαμό του παιδιού και όλο αυτό σταδιακά ήρθε και με έπνιξε. Τα είχα όλα και δεν μπορούσα να χαρώ τίποτα. Ούτε το σπίτι μου, ούτε τον άντρα μου, ούτε το παιδί μου. Ύστερα πήγα και στον πνευματικό μου και εξομολογήθηκα και ζήτησα συγχώρεση και ήταν και αυτό πολύ ανακουφιστικό για εμένα.

Ο πόνος του να προχωρήσεις σε διακοπή κύησης είναι τεράστιος.

Ο καθένας βιώνει αυτή την κατάσταση διαφορετικά. Η απόφαση είναι σοβαρή και εμείς είχαμε σαφώς ελλιπή ενημέρωση. Στο μέλλον θα ήθελα να δημιουργήσω μία ιστοσελίδα για να ενημερώνονται οι γονείς που πρέπει να πάρουν μία τέτοια απόφαση σωστά από γιατρούς και να είναι σε θέση να αποφασίσουν. Και θέλω να μοιραστώ την ιστορία μου γιατί σίγουρα εκεί έξω υπάρχουν και άλλες μανούλες που μπορεί να βίωσαν κάτι παρόμοιο. Και θέλω να τους πω ότι τις καταλαβαίνω και ότι πρέπει να ενημερωνόμαστε σωστά πριν πάρουμε μια οποιαδήποτε απόφαση και μετά αν κάνουμε διακοπή κύησης να παίρνουμε τον χρόνο μας να βιώνουμε το πένθος μας, να μην καταπιέζουμε τα συναισθήματά μας και να τα μοιραζόμαστε με τους δικούς μας ανθρώπους. Να απευθυνόμαστε φυσικά σε κατάλληλα καταρτισμένους ειδικούς ψυχικής υγείας. Να μην προχωράμε σε δεύτερη κύηση αν δεν είμαστε έτοιμες. Η αντισύλληψη είναι πολύτιμος σύμμαχος σε αυτό. Εγώ σε όλο αυτόν τον Γολγοθά βρήκα ευτυχώς και ειδικούς που ήταν πάνω από όλα άνθρωποι και με στήριξαν και με βοήθησαν. Μία από αυτούς ήσουν και εσύ Χρύσα και σε ευχαριστώ.

Στο σήμερα

Τώρα είμαι πάρα πολύ καλά. Ο άντρας μου ήταν βράχος δίπλα μου σε όλα αυτά. Βγήκα πολύ δυνατή από όλο αυτό. Προσπαθώ να το αφήσω πίσω μου και να αφιερώνομαι καθημερινά στο παιδί μου και στην όμορφη οικογένειά μας. Προσπαθώ να λέω την ιστορία μου για να βοηθήσω όσες γυναίκες μπορώ και να μην περάσει καμία αυτό που πέρασα. Αν βρεθείτε κορίτσια μου ποτέ σε μία παρόμοια κατάσταση ή σε οποιαδήποτε κατάσταση ψυχική που δεν μπορείτε να διαχειριστείτε σας παρακαλώ πολύ ζητήστε βοήθεια!!

Σημαντική Σημείωση: Ευχαριστώ από καρδιάς την μαμά του Ιωάννη που μοιράστηκε μαζί μου και μαζί σας την ιστορία της. Παρακαλώ να την διαβάσετε με ενσυναίσθηση και σεβασμό! Όλες οι ιστορίες του “Μια φορά και μια μαμά” δημοσιεύονται στην ιστοσελίδα μας κατόπιν άδειας των γραφουσών με βάση τους όρους που αναγράφονται αναλυτικά στην πλατφόρμα υποβολής και αποτελούν πνευματική ιδιοκτησία των γραφουσών/οντων και της M for Mama.