Κακομαθαίνει το μωρό η αγκαλιά;

Η αγκαλιά μου το κακομαθαίνει; Αναρωτιέσαι. Όχι τη στιγμή που δέχεσαι κάποιο αρνητικό σχόλιο για τρίτη φορά μέσα σε δυο ώρες, τότε υπερασπίζεσαι την ανάγκη του μωρού σου και τον τρόπο που ανταποκρίνεσαι σε αυτήν. Όμως μετά, το βράδυ, όταν οι πόρτες κλείσουν, η μέρα τελειώσει και οι σκέψεις αρχίσουν να οργιάζουν, κάπου εκεί αρχίζεις να αναρωτιέσαι κι εσύ. Μήπως έχουν δίκιο; Μήπως παρά την καλή πρόθεση, κάνεις περισσότερο κακό παρά καλό στο παιδί σου; Μήπως τελικά η συνεχής και άνευ όρων ανταπόκριση και διαθεσιμότητά σου, δημιουργούν έναν φαύλο κύκλο εις βάρος του μωρού σου και αυτό “κακομαθαίνει”;

Τί λέει η επιστήμη για αυτό;

Η ανάγκη για αγκαλιά, μας λέει η επιστήμη, είναι πρωτίστως βιολογική, στα βρέφη. Είναι βασική ανάγκη όπως η ανάγκη για τροφή και νερό και εξασφαλίζει την επιβίωση και την υγιή ανάπτυξη ενός μωρού. Έρευνες έχουν δείξει ότι μέσω της αγκαλιάς τα μωρά ρυθμίζουν τα επίπεδα στρες του οργανισμού τους μέσω της μείωσης της κορτιζόλης, σταθεροποιούν τον καρδιακό ρυθμό και την αναπνοή τους, ενώ αναπτύσσουν υγιή και ασφαλή συναισθηματικό δεσμό με τον φροντιστή τους.

Η σημασία της αγκαλιάς μετά τη βρεφική ηλικία

Φυσικά, κανείς δε σταματά να αγκαλιάζει το παιδί του μόλις αυτό γίνει 6 μηνών ή ενός έτους. Για να είμαστε ακριβείς, κανείς δε σταματά να αγκαλιάζει και να αγκαλιάζεται, ό, τι ηλικία και να έχει. Ποια είναι η σημασία της αγκαλιάς επομένως, όταν αυτή παύει να εξυπηρετεί την επιβίωση μας; Μα φυσικά, η εκπλήρωση της ανάγκης για επαφή και εγγύτητα, για αγάπη και αποδοχή, για συναισθηματική ασφάλεια και ισορροπία. Όλα αυτά που αναζητούμε και οι ίδιοι ως ενήλικες μετά από μια γεμάτη και απαιτητική ημέρα ή σε κάθε δύσκολη στιγμή της ζωής μας. Γιατί λοιπόν έχουμε απαιτήσεις από τα παιδιά μας που δεν έχουμε από τους εαυτούς μας;

O μύθος του κακομαθημένου μωρού

Κακομαθαίνει ένα μωρό από την αγκαλιά; H απάντηση εδώ, ξανά από την επιστήμη, είναι ΌΧΙ! Τα μωρά τα πρώτα χρόνια της ζωής τους αναπτύσσονται με ραγδαίους ρυθμούς μα δε φτάνουν στο σημείο να γίνονται απαιτητικά ή «γκρινιάρικα» για να δυσκολέψουν τον φροντιστή τους. Αυτός είναι περισσότερο ένας ενήλικος τρόπος σκέψης. Στην πραγματικότητα, η δυσκολία αυτή των μωρών, δεν είναι παρά ένας τρόπος έκφρασης και επικοινωνίας. Ένα μέσο να φτάσει το μήνυμα στον φροντιστή ότι χρειάζονται βοήθεια, παρηγοριά, συρρύθμιση.

Η ιδέα πίσω από το ότι η αγκαλιά κακομαθαίνει ένα μωρό και το κάνει όλο και πιο απαιτητικό, προέρχεται από αντιλήψεις και νοοτροπίες του παρελθόντος. Συχνά προέρχεται από ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας και άλλης γενιάς. Η γιαγιά ή ο παππούς που με τόση ευκολία θα σπεύσουν σε κάθε ευκαιρία να κρίνουν «Όλο αγκαλιά το έχεις, ας’ το και λίγο κάτω κι ας κλάψει. Δε θα πάθει τίποτα!» πιθανότατα μεγάλωσαν σε ένα σπίτι όπου η αγκαλιά ήταν άγνωστη, τα χέρια δεν ήταν ποτέ αρκετά και ο χρόνος δεν περίσσευε ποτέ.

Κάθε φορά που είχαν ανάγκη τον φροντιστή τους και εκλιπαρούσαν για λίγα λεπτά προσοχής, πιθανότατα λάμβαναν απόρριψη. Ήταν ταϊσμένοι, πλυμένοι και καθαροί, τί άλλο ήθελαν πια; Και κάπως έτσι έμαθαν ότι στη ζωή οι υλικές ανάγκες έχουν περισσότερη σημασία από τις συναισθηματικές. Κάπως έτσι έμαθαν ότι η συναισθηματική τους αναστάτωση και δυσκολία, δυσκόλευε και αναστάτωνε και τους γονείς τους, δεν ήταν ευπρόσδεκτη στο σπίτι. Και κάπως έτσι έμαθαν να την κρύβουν, να την θάβουν και να φοράνε το προσωπείο του δυνατού και του ανεξάρτητου.

Και ύστερα έγιναν ενήλικες και άκουγαν παντού για ανεξαρτησία και αυτονομία και ήταν περήφανοι που κάτι τέτοιο ήταν κεκτημένο ήδη για εκείνους. Και τότε λοιπόν βλέπουν ένα μωρό να κρατάται συνέχεια στην αγκαλιά, να λαμβάνει άμεση ανταπόκριση στις ανάγκες του, είτε σωματικές είτε συναισθηματικές. Και ξεσπούν, και κρίνουν, και υποδεικνύουν. Όχι από υστεροβουλία ούτε από εξυπνάδα. Περισσότερο από φόβο, από αυτόν τον φόβο που κατέκλυσε τους ίδιους όταν ήταν παιδιά, που δεν επιτρεπόταν να ζητάνε «τόσα πολλά». Που η ανάγκη τους ήταν δυσκολία για τους άλλους. Μπαίνουν λοιπόν αυθόρμητα στη θέση του «σωτήρα» για αυτό το μωρό, για να προλάβουν να το προετοιμάσουν σύμφωνα με αυτά που βίωσαν οι ίδιοι.

Φυσικά, οι εποχές αλλάζουν, οι συνθήκες το ίδιο, οι άνθρωποι ακόμη περισσότερο. Ευτυχώς είμαστε σε θέση σήμερα να γνωρίζουμε και να μπορούμε να διαφοροποιηθούμε από πρακτικές του παρελθόντος, αξίζει όμως να έχουμε στο πίσω μέρος του μυαλού μας τα παραπάνω κάθε φορά μου λαμβάνουμε ένα αρνητικό σχόλιο. Όχι για να δικαιολογήσουμε αλλά για να κατανοήσουμε ότι λίγη σχέση έχει με το δικό μας μωρό και το δικό μας στυλ γονεϊκότητας. Είναι περισσότερο μια προσπάθεια επούλωσης τραυμάτων των ίδιων. Και κάπως έτσι ίσως μπορέσουμε πιο εύκολα να τα αφήσουμε έξω από εμάς και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που ξέρουμε.

Και τελικά, κακομαθαίνει η αγκαλιά;

Πόση αγκαλιά «επιτρέπεται» τελικά και πότε αρχίζει ένα μωρό να ζητάει «τόσα πολλά» ώστε να μπούμε σε σκέψεις;  Η αγκαλιά δεν είναι χάρη, προνόμιο ή επιβράβευση. Δεν συνταγογραφείται ούτε προκαλεί παρενέργειες. Δεν έχει ηλικία, φύλο ή όριο. Ούτε κακομαθαίνει. Η αγκαλιά είναι αγάπη, είναι καταφύγιο, είναι λιμάνι. Η αγκαλιά δεν κακομαθαίνει ένα παιδί. Αντίθετα, το ενδυναμώνει. Όταν ένα παιδί γνωρίζει ότι η αγάπη και η ασφάλεια είναι δεδομένες, μπορεί να αναπτυχθεί συναισθηματικά ισορροπημένο και χαρούμενο. Όσο λιγότερο χρειάζεται να ζητήσει ένα μωρό μια αγκαλιά, τόσο μεγαλύτερο είναι το απόθεμά του και όσο μεγαλύτερο το απόθεμά του, τόσο υγιέστερες συναισθηματικές σχέσεις θα δημιουργήσει ως ενήλικας. Τόσο μεγαλύτερη και η ανεξαρτησία και η αυτοπεποίθηση που θα τον συντροφεύουν πάντα.

Έτσι λοιπόν, αγκαλιάστε το μωρό σας χωρίς τύψεις και δώστε του απλόχερα όλη την επιβεβαίωση, την αποδοχή και την αγάπη που ζητάει. Θα μετατραπεί σε έναν ενήλικα που δε θα συμβιβαστεί με τίποτα λιγότερο στη ζωή του και αυτή θα είναι η μεγαλύτερή σας παρακαταθήκη.

Σημαντική Σημείωση: Οι πληροφορίες αυτού του ιστότοπου προορίζονται μόνο για ενημερωτικούς σκοπούς και δεν πρέπει να υποκαθιστούν τις ιατρικές συμβουλές του γιατρού, του παιδίατρου ή άλλου επαγγελματία υγείας.

Σας προτείνουμε να παρακολουθήσετε: