Η ιστορία της μητέρας του Δημήτρη

Η μητέρα του Δημήτρη πάλεψε, και ίσως παλεύει ακόμη, με τις τύψεις και τις ενοχές που σχεδόν αυτόματα συνοδεύουν την μητρότητα, κάθονται δίπλα μας, μας περιβάλλουν και συχνά μας κατακλύζουν χωρίς να μας αφήνουν να χαρούμε τα μωρά μας. Με την ιστορία της, μοιράζεται, σχεδόν εξομολογείται τις σκέψεις της όχι μόνο στον γιό της, Δημήτρη, αλλά και σε όλους εμάς, ελαφραίνοντας αυτό το δυσβάσταχτο ενοχικό φορτίο της μητρότητας.

Γίναμε γονείς;

Πέρυσι έναν μήνα μετά τον τοκετό με ρώτησε ο άντρας μου εάν έχω συνειδητοποιήσει ότι γίναμε γονείς.

Βλέπεις, δεν ένοιωθα χαρά από την αρχή ούτε είπα ποτέ «Α, τέλεια, έχουμε μωρό τώρα!»…Έκανα καισαρική με ολική αναισθησία στα επείγοντα.. Αναρωτιόταν αν τον θέλω τον μικρό Δημητράκο. Γιατί έκλαιγα, γιατί πιεζόμουν, γιατί δεν προλάβαινα να κάνω ένα ντούζ… Γιατί δεν με έβλεπε να πλέω σε πελάγη ευτυχίας…

Γιατί;

Όμως, στην πραγματικότητα, δεν είχε να κάνει με τον Δημήτρη ή αλλιώς Μιμίτρη, αλλά με εμένα. Με την βοήθεια που δεν είχα, με την αυπνία, με τις ορμόνες, με τους πόνους και με το ότι ήταν η πρώτη μου φορά σε όλα αυτά.

Περίπου έναν μήνα, λοιπόν, μετά από την γέννα μου έγραψα ένα γράμμα στον γιο μου. Είχα την ανάγκη να του εξηγήσω ότι δεν φταίει εκείνος.

To γράμμα

«Σήμερα 21/2 σου γράφω Μιμίτρη μου γιατί το’ χω ανάγκη. Θέλω να σου πω τί νιώθω… Μην μεγαλώσεις, σε παρακαλώ ….Συγγνώμη που κουράζομαι και εξαντλούμαι.. Συγγνώμη που δυσκολευόμαστε στον θηλασμό, συγγνώμη που ενώ ζητάς την αγκαλιά μου δεν βρίσκω την αντοχή να στην προσφέρω 24 ώρες το 24ωρο. Συγγνώμη που κλαις ή νιώθεις ανασφάλεια επειδή δεν είσαι συνέχεια πάνω μου αλλά δίπλα μου… Μην μεγαλώσεις, σε παρακαλώ…

Θέλω να σε γεμίζω με φιλιά που σε ηρεμούν. Θέλω να νιώθω το κεφαλάκι σου να βαραίνει στο δικό μου όσο ψάχνεις να χωθείς στον λαιμό μου. Θέλω να κοιμηθείς και να χαθείς στα όνειρα σου και να σε βλέπω να χαμογελάς ή να αναστενάζεις επειδή είσαι κοντά μου και με μυρίζεις.. Να σε βλέπω να προσπαθείς να βολευτείς και να προσπαθείς να χωθείς στον αγκώνα μου, στον λαιμό μου ή όπου μπορείς να πάρεις λίγη ακόμα μανουλίτσα…

Και κάπως έτσι, δεν έχω πια αμφιβολίες και σκέψεις ότι σε κακομαθαίνω ή ότι σου κάνω τα χατίρια… Είμαι η μανούλα σου και με έχεις ανάγκη.. Είμαι η ασφάλεια σου… η δύναμή σου να επιβιώσεις, να γίνεις δυνατός, να είσαι χαμογελαστός και ευτυχισμένος.

Αύριο πάλι θα είμαι η αγκαλιά σου… Αύριο πάλι θα είμαι τα φιλιά σου… Αύριο πάλι θα προσπαθήσω ακόμα πιο πολύ να είσαι εσύ καλά και να σβήσω την λογική και τα «πρέπει» των άλλων. Εγώ είμαι εδώ να σε προστατέψω, να σε κάνω να νιώθεις ασφαλής.

Φεύγω για απόψε από κοντά σου.. Θα είσαι με τον μπαμπά σου.. Αλλά μου λείπεις και εμένα ήδη.. Όπως κλαις εσύ που σ’ αφήνω στο κρεβάτι σου και νιώθεις να σε εγκαταλείπω… έτσι νιώθω και εγώ για σένα.

Ζητάω βοήθεια και όταν την έχω δυσκολεύομαι να την δεχτώ… Νοιώθω ότι θα σε μοιραστώ.. Είμαι στο διπλανό δωμάτιο και ήδη μου λείπεις. Πάω για ύπνο για να έρθω, σύντομα, σε λίγες ώρες πάλι κοντά σου. Για πάντα σ’ αγαπώ, η μαμά σου!»